جدایی جنسی در زبان پارسی

❤️

جالب است بدانید در زبان فارسی "جدایی جنسی" وجود ندارد.؛  مثلا ضمیر سوم شخص "او" شامل زن و مرد میشود.

  بر خلاف زبان‌های لاتین و عربی.  در زبان فارسی، اگر جایی تاکید بر جنسیت باشد، اولویت با ن است.

  بر خلاف زبانهای لاتین و اروپایی. 

ما میگوییم:

زن و شوهر  

بجای:

husband and wife 

ما میگوییم:

  خواهر و برادر

بجای:

brother and sister 

ما میگوییم: 

زن و مرد

بجای: 

man and woman 

حتی ما میگوییم: 

زن و شوهر

یعنی مرد در ارتباط با همسر هویت "شوهر" پیدا می‌کند.

ولی هویت "زن" دست نمیخورد.

بجای اینکه بگوییم:

man and wife 

ما نمیگوئیم:

mankind

  می گوئیم: بشریت. 

ما هرگز در تاریخ و ادبیات مان به جنسیت اهمیت نداده‌ایم.

اگر جایی لازم شده، ن را در اولویت قرار داده‌ایم. 

حتی در زبان فارسی، "زن" یک واژه و مفهوم مستقل هست. 

نه مثل

wo/man (زائده‌ای کنار مرد). 

و اگر بدون تعصب و غرور ملی نیک بنگریم، در اکثر اقوام ایرانی، زن و مرد دوشادوش هم کار میکنند و نسبت به دیگری برتری ندارند. 

در شاهنامه حکیم فردوسی نیز در بسیاری از ابیات استاد طوس، ن را اکرام و تمجید کرده است و شاید به همین دلیل است که ما وطن را مادر(نه پدر) می‌نامیم و نام دخترانمان( نه پسرانمان) را "ایران" میگذاریم.